ΠΑΝΟΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ

E-mail Εκτύπωση PDF
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ EYELANDS: Ο Πάνος Σαββόπουλος ηχογραφεί έπειτα από τέσσερις δεκαετίες έναν καινούργιο δίσκο και ο Γρηγόρης altΠαπαδογιάννης δεν χάνει την ευκαιρία να μιλήσει με έναν άνθρωπο που θαυμάζει από παιδί.

**
Πόσες ευκαιρίες έχεις να συναντήσεις έναν ήρωα των παιδικών σου χρόνων; Όχι πάρα πολλές φαντάζομαι.  Οπότε, ίσως το πιο ωραίο δώρο στον εαυτό μου είναι να είμαι εδώ και να έχω απέναντί μου τον Πάνο Σαββόπουλο, με αφορμή την κυκλοφορία ενός ολοκαίνουργιου cd που ονομάζεται «Τα Ετερόκλητα».
;

**

Γιατί κύριε Σαββόπουλε κάναμε τόσα χρόνια ν’ ακούσουμε καινούργια τραγούδια σας;
Μα δεν ένιωσα ποτέ επαγγελματίας, από αυτούς ξέρεις, που πρέπει οπωσδήποτε να βγάζουν δίσκο κάθε χρόνο. Εγώ είχα επάγγελμα, είχα τη δουλειά μου. Με τη μουσική ασχολήθηκα από αγάπη. Κι έπειτα, τι να κάνω; Να βγάζω κάθε λίγο και λιγάκι μουσική, να διαφημίζω τον εαυτό μου, να προσπαθώ να την προωθήσω, να κάνω και συναυλίες και εμφανίσεις και τέτοια… Γιατί; Για να βγάλω λεφτά; Γιατί να το κάνω; Αλλά, να σου πω κάτι: δεν σταμάτησα ποτέ να γράφω μουσική. Και τώρα ήρθε η ώρα να βγουν προς τα έξω, έπειτα από πολλή δουλειά, αυτά τα τραγούδια, τα Ετερόκλητα.

Ξεκινήσατε τη δεκαετία του '60 με το Νέο Κύμα και τις μπουάτ, έτσι δεν είναι;
Πήγα στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσω Πολιτικός μηχανικός. Τελείωσα λοιπόν μηχανικός, αυτή ήταν η δουλειά μου αργότερα. Ποτέ δεν δήλωσα επαγγελματίας μουσικός. Η αλήθεια είναι όμως ότι για μερικά χρόνια είχα παράλληλα και την μουσική. Για το διάστημα αυτό ασχολήθηκα κατά κάποιο τρόπο επαγγελματικά. Στην αρχή παίζαμε με την παρέα μου, ξένες μπαλάντες της εποχής, Τζοάν Μπαέζ, Peter Paul & Mary, τέτοια. Έπαιζα όμως και τα δικά μου τραγούδια. Και κάποια στιγμή είπαμε: «Γιατί δεν κάνουμε έναν στέκι δικό μας να παίζουμε; Να έρχεται κάποιος να πίνει το ποτό του, να αφήνει και πέντε δραχμές, να βγάζουμε τα έξοδά μας». Έτσι λέγαμε. Αλλά αυτά δεν γίνονται εύκολα. Τι θα νοικιάσουμε, ποιος το θα νοικιάσει… υπήρχαν ένα σωρό πρακτικά πράγματα. Θέλαμε,  αλλά δεν ξέραμε πως…
Πρωτοποριακό για την εποχή του πάντως…
Βέβαια, μιλάμε τώρα για το 1964, '65… Βρίσκουμε λοιπόν έναν τύπο, έναν άνθρωπο της νύχτας, που είχε στην παραλία ένα καφέ αλλά από την πίσω μεριά του καφέ είχε φτιάξει ένα δωμάτιο, με καθρέφτες, με μπαρ, που θα έπαιζε το ρόλο του μαγνήτη.
Σαν καμπαρέ ας πούμε…
Ναι, έτσι το σκεφτόταν αυτός. Αλλά δεν έπιασε. Όταν το είδαμε εμείς μας πιάσανε τα γέλια. Ιδίως η κοπέλα που ήταν μαζί μου τότε που ήταν αρχιτέκτων. Το λέγαμε Σαν Ρέμο. Και αρχίσαμε να παίζουμε εκεί και να έρχεται κόσμος. Ο ιδιοκτήτης όμως όταν είδε ότι ερχόταν κόσμος και πήγαινε να του χαλάσει το άλλο, το επίσημο μαγαζί, άρχισε τα κόλπα. Δεν μας πλήρωνε, μας δημιουργούσε προβλήματα. Τότε λοιπόν φύγαμε και κάναμε την πρώτη μπουάτ στη Θεσσαλονίκη κοντά στην Καμάρα.
Εννοείτε ότι ήταν το πρώτο κέντρο που είχε την επωνυμία «μπουάτ» στη Θεσσαλονίκη;
Ναι. Η μπουάτ "107". Είχε ένα μάτι και η ίριδα έγραφε 107. Αφού ερχόταν ο άλλος και ρωτούσε: «Εδώ είναι το μπουάτ;». Ή «Ο μπουάτ τι ώρα αρχίζει;» Έτσι το έλεγαν. Δεν το είχαν ξανακούσει…
Φτιάξαμε λοιπόν το χώρο με λινάτσες βαμμένες, βάλαμε κάτι αστείες αφίσες από τον ελληνικό κινηματογράφο της εποχής, ξέρεις «Οι νεράιδες της Μάνης» με τη Μάρλεν Παπούλια –«ένα φοβερό χαστούκι στην διεφθαρμένη κοινωνία». Καθόσουν εκεί και γέλαγες που τις έβλεπες. Μετά φτιάξαμε ένα μικρό πάλκο, και όταν ήρθε η ώρα να βρούμε όνομα, λεγόντουσαν διάφορα ονόματα αλλά δεν βρίσκαμε. Λέω, ας μετρήσουμε τα καθίσματα. Ήταν 108. Αλλά το εκατόν επτά ακουγόταν καλύτερα, κι έτσι διαλέξαμε αυτό το όνομα.

altΠείτε μου κάτι, όταν κυκλοφόρησε το «Δωμάτιο» εντάχθηκε στο «Νέο Κύμα» που ήταν τότε το ρεύμα της εποχής;  Εσείς μεταξύ σας οι μουσικοί νιώθατε κάποια «συγγένεια», λέγατε «ανήκω στο Νέο Κύμα»;
Θα σου πω τι γινόταν. Την ονομασία αυτή τη βάζαμε άμα ήταν να γίνει διαφήμιση σε κάτι που ετοιμάζαμε, μια εκδήλωση, μια συναυλία.... «Τι μουσική είναι αυτή που παίζετε;» Νέο Κύμα. Δηλώναμε «νεοκυματικοί» και τέτοια. Αλλά δεν το λέγαμε μεταξύ μας. Όπως και οι ρεμπέτες ποτέ δεν έλεγαν «παίζουμε ρεμπέτικα». Είχαν άλλα ονόματα για τα τραγούδια τους.
Τότε λοιπόν, κυκλοφορήσε το "Δωμάτιο", ενώ το «Επεισόδιο» κυκλοφόρησε το 1972. Υπάρχει βέβαια το «Δια Ταύτα» αλλά κι αυτό είναι υλικό από πιο παλιές ηχογραφήσεις. Και έτσι φτάνουμε στο 2012, μεσολαβούν δηλαδή τέσσερις δεκαετίες για να έρθει ο καινούργιος δίσκος. Δεν είναι πολλά χρόνια;
Μια εύκολη απάντηση θα ήταν ένα ναι. Όπως και ένα: όχι.  Δηλαδή, όταν δεν είσαι επαγγελματίας δεν είσαι και υποχρεωμένος να δώσεις κάτι, γιατί να το δώσεις; Και πού; Άλλωστε μετά από το "Δωμάτιο", δύο προς τρία χρόνια μετά, ήρθε το Επεισόδιο. Ύστερα από αυτό σκόπευα κάπως να σκιαγραφήσω εκείνη την πραγματικότητα τη ζοφερή που ζούσαμε της χούντας.
Έπαιξε αυτή η ατμόσφαιρα ρόλο στο να φύγετε;
Ναι. Είχα χαρακτηριστεί ως αριστερός.  Η χούντα μου έκανε λοιπόν μερικά πράγματα σε σχέση με τη δουλειά μου… Μετά ήταν και κάτι άλλο: έβλεπα τους φίλους μου, των λίγο μεγαλύτερων ηλικιών, τους έβλεπα όλους κάπως… θλιβερούς. Οπότε άρχισα να καταλαβαίνω τι ιστορία …ταλιμπάν είναι ο γάμος.
Το στρίβειν δια του εξωτερικού πάντως, δεν το είχα ξανακούσει…
Ναι, ναι, το στρίβειν δια του εξωτερικού. Ο γάμος λοιπόν ήταν ένας λόγος. Η χούντα ήταν ο άλλος λόγος, φυσικά. Υπήρχε κι ένας τρίτος λόγος: να δούμε πως είναι οι ξένες χώρες. Η Ιταλία ήταν μπακατέλα. Στο Παρίσι είχαν μαζευτεί πολλοί κουλτουριάρηδες. Στην Αγγλία ήταν παιδιά εφοπλιστών και τέτοια. Αυτοί που μας πήγαιναν πιο πολύ ήταν οι Σκανδιναβοί. Και πήγα επάνω και έτσι δεν έγινε τότε ο δίσκος αυτός, το «Δια Ταύτα».  Στη Σουηδία όμως έγραφα μουσική. Έγραψα πολλή μουσική, για κάποιες εκπομπές ελληνικού ενδιαφέροντος, για ένα ντοκιμαντέρ, για παιδικά προγράμματα, για κάποιες παραστασούλες που κάναμε για τους Σουηδούς. Δούλεψα σε σχολεία στη Σουηδία, δίδαξα και Ελληνικά και μαθηματικά και στα σχολεία εκεί είχα κάποιες ιδέες.  Κάναμε ένα πρόγραμμα: "Λυρισμός και μουσική". Τα παιδιά γράφανε ποιήματα με τη βοήθεια της καθηγήτριάς τους και τα μελοποιούσα εγώ και παρουσιάζαμε, τα ποιήματά των παιδιών που ήταν εξαιρετικά, με τις δικές μου μουσικές. Δούλευα λοιπόν. Έχω μελοποιήσει μέχρι και ψαλμούς. Έφτιαχνα μουσική, αυτά τα δωδεκάμιση χρόνια που έμεινα έξω. Εκεί επίσης συνειδητοποίησα πόσο αδικημένα ήταν τα ρεμπέτικα τραγούδια καθώς άρχισα να τα μελετάω.  Και μετά γύρισα στην Ελλάδα. Δώδεκα χρόνια χαράς.
Σιγά σιγά πάντως άρχισαν να ανακαλύπτουν πολλοί άνθρωποι το «Επεισόδιο», άρχισαν να παίζουν στο ραδιόφωνο τραγούδια από το δίσκο και γράφτηκαν διάφορα πράγματα και άρχισε να γίνεται λόγος γι’ αυτό. Και να σου πω την αλήθεια, μου περνάει από το μυαλό ότι ίσως θα πρέπει να ξαναηχογραφηθεί. Νομίζω ότι είναι αδικημένο. Θα μπορούσε επίσης τώρα να αποκτήσει μια πιο ροκ μορφή.


ΤΑ ΕΤΕΡΟΚΛΗΤΑ

Εκείνο που σκέφτομαι για τα τραγούδια σας πάντως, από το «Δωμάτιο» ως τα σημερινά «Ετερόκλητα» είναι πως μοιάζουν με μικρά διηγήματα, αφηγήματα ίσως, κάτι σπάνιο στην ελληνική δισκογραφία. Ελάχιστοι παρουσιάζουν μια ιστορία στα τραγούδια τους. Ενώ εσείς έχετε όχι μόνο ιστορίες αλλά είναι τόσο ολοκληρωμένες που μπορείς να φανταστείς και πολύ περισσότερα από αυτά που λένε…
Εννοείς ότι κρύβουν περισσότερα από όσα λένε…
Ναι, μπορεί κάποιος να το δει κι έτσι.
Σωστό είναι αυτό.
Περισσότερα από τα μισά τραγούδια στα «Ετερόκλητα» είναι «αφιερωμένα» στις γυναίκες, για την ακρίβεια δίνετε φωνή μέσα και από το στίχο σε μια γυναίκα. Είναι κάτι που κατά κάποιο τρόπο το «χρωστάγατε» στις γυναίκες; Να τις βάλετε να αφηγηθούν τις δικές τους ζωές και όχι όπως συνήθως γίνεται να αφηγηθείτε αντρικές ιστορίες;
Μέσα στο παραδοσιακό πάρα πολύ αλλά και μέσα στο ρεμπέτικο, οι γυναίκες παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο στο τραγούδι…
Ναι, αλλά μέσα από τη φωνή του άντρα…
Δεν έχουμε γυναίκες που έχουν γράψει. Οι γυναίκες στιχουργοί γράφουν, συγνώμη που το γενικεύω, υπάρχουν και πολύ καλές, αλλά συχνά γράφουν ποιητικές, λυρικές αερολογίες.  Δεν κάνω κριτική, αλλά δεν είδα γυναίκα στιχουργό η οποία να έχει εκφράσει ένα πρόβλημά της. Κάποιες από αυτές ξέρω ότι στη ζωή τους έχουν πάρα πολλές εμπειρίες. Γιατί δεν γράφουν γι’ αυτές; Δεν ξέρω. Τώρα, για τα τραγούδια μου, δεν θα μπορούσε να λείπει η γυναίκα. Αν μελετήσεις τα παραδοσιακά μας τραγούδια θα δεις ότι η γυναίκα είναι αυτή που κυριαρχεί, ο άντρας παίζει διαδικαστικό ρόλο.
alt
Έχω την εντύπωση ότι αυτός είναι ένας δίσκος συμφιλίωσης, ετερόκλητων μουσικών και ίσως και ετερόκλητων στιγμών στη διαδρομή της ζωής σας…
Δεν γράφω όμως για τον εαυτό μου. Γράφω γι’ αυτό που παρατηρώ. Μπορεί να έχει συμβεί σ’ εμένα κάτι και να έχει συμβεί και σε σένα κάτι από αυτά. Δεν γράφω για τον εαυτό μου, όπως συνέβησαν σε όλους μας. Έχω παρατηρήσει κάποια φαινόμενα, αυτό είναι όλο.
Από τον τίτλο μπορεί κάποιος να σκεφτεί ότι ο δίσκος έχει διαφορετικά πράγματα μέσα. Για μένα δεν ακούγεται έτσι. Έχω την αίσθηση ότι είναι μια αναδρομή στους σταθμούς σας, στις απιστίες σας όπως τις λέτε, στα διάφορα μουσικά είδη. Έτσι είναι; Υπάρχει κάποιο στοιχείο που τα ενοποιεί. Και ποιο είναι αυτό;
Η μουσική είναι περισσότερο, ο ήχος.
Το στοιχείο που ενοποιεί το δίσκο είναι ο ήχος. Είναι οι ενορχηστρώσεις που έχουν γίνει, σαν μια αγκαλιά για όλα τα τραγούδια, αυτή δου δημιουργεί την αίσθηση ότι είναι κάτι ενιαίο. Ήταν πολλή δουλειά. Σκέψου ότι υπάρχουν 22 διαφορετικά όργανα στα "Ετερόκλητα". Υπάρχουν πολλές διαφορετικές μέσα όμως. Υπάρχουν παραδοσιακά, λαϊκά, μεσαιωνικές μπαλάντες, μπαρόκ, κυκλαδίτικα, ροκ, υπάρχουν πάρα πολλά στοιχεία.
Μήπως αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να υπάρξει ένα τραγούδι που να μιλάει για το σήμερα; Nα ενοποιεί τις αντιφάσεις που έχουμε; Μήπως αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εκφράσει κανείς αυτό που ζούμε και αυτό που είμαστε;

Δεν μπορώ να το πω αυτό. Δεν ξέρω.
Εμένα μου δημιουργεί αυτή τη σκέψη. Μιλάω για τις επιρροές που δεχόμαστε… από την ανατολή από τη δύση. Για το διχασμό που υπάρχει μέσα σε κάθε Έλληνα…
Κι εγώ ετερόκλητος είμαι από μέσα μου.
Όλοι δεν είμαστε;
Αν δεις στο αυτοκίνητο, σου λέω τώρα, τις θήκες που βάζουμε τα σιντί, θα δεις του κόσμου τα διαφορετικά πράγματα.
Πολλά τραγούδια είναι μαγικά. Εγώ ως ένας απλός ακροατής σταματάω σε δύο τραγούδια. Ίσως συμπτωματικά ίσως όχι, είναι και τα δύο κομμάτια που τραγουδάτε εσείς, ο "Αυθάδης Χρόνος" και η "Αιώνια Κλεψύδρα". Και μάλιστα έχω «κολλήσει» όπως λένε σ’ αυτά τα τραγούδια.
Ναι, ε;
Ναι. Η μελωδία ξαναγυρνάει συνέχεια μέσα μου. Αυτό συμβαίνει. Κάποια τραγούδια αγαπάς περισσότερο πάντα. Αλλά μη σας ζαλίζω με αυτό. Είναι αυτοβιογραφικά;
Όχι. Καθόλου.
Είναι όμως μια διάθεση να μιλήσετε για το παιχνίδι με το χρόνο; Γιατί υπάρχει και στα δύο μια αναφορά με το χρόνο. Και μάλιστα, στο ένα λέτε: «εγώ γυρίζω την κλεψύδρα ανάποδα» άρα κάνω ό,τι θέλω με το χρόνο ενώ στο άλλο, «μου αυθαδιάζει ο χρόνος δεν με παίρνει σοβαρά». Δεν είναι ένα σχόλιο για τον χρόνο;
Ο Αυθάδης Χρόνος μιλάει γι’ αυτό που γίνεται με το χρόνο επάνω μας, πως νιώθει ο καθένας το χρόνο να περνάει, δεν είναι πως τον νιώθω εγώ, η αίσθηση είναι, όπως όταν έχεις πυρετό; Δηλαδή πρώτα είναι οι προσωπικές εμπειρίες και μετά εισπράττεις τις εμπειρίες των άλλων, οι οποίες όμως έχουν κάποια όρια, λες: ερωτεύτηκα, ξέρω τι λέω, είμαι ερωτευμένος. Και μετά αρχίζεις: τι έκανα εγώ όσο ήμουνα ερωτευμένος, τι έκανε ο άλλος; ο άλλος έκανε φοβερά πράγματα. Το δικό σου δηλαδή στοιχείο έχει κάτι που το γνωρίζεις, οι εμπειρίες όμως που παρατηρείς στους άλλους δίνουν μεγαλύτερο εύρος στη σκέψη σου. Λοιπόν, στον «Αυθάδη Χρόνο» παίρνω διάφορες στιγμές, εδώ πέρα πραγματικά έχουν να κάνουν με μια ηλικία που έζησα εγώ και άλλοι όμως αναλόγου ηλικίας λένε ότι ζήσαν παρόμοια πράγματα. Βάζω λοιπόν κάποιες σκηνές από τα παλιά σινεμά, όπου συναντώ την αγγελική, και η αγγελική αυτή είναι με μικρό άλφα γιατί δεν είναι κύριο όνομα, είναι η αγγελοφτιαγμένη, εγώ έχω αυτό, οι άλλοι κάτι άλλο. Και μας αφήνανε μόνο στα κατάλληλα γιατί αν μας αφήνανε λίγο παραπάνω μπορεί και να φτιαχνόμαστε και να ξεφύγουμε. Θα μου πεις τι παραπάνω, να πιάσεις κανένα πόδι…μέχρι εκεί. Δεν ξέρω να πω σίγουρα αλλά μπορεί να τα έχεις ζήσει κι εσύ.
Εννοείται…

Μετά μιλάει για δυο ερωτικές τελετές της άνοιξης, που οι άνθρωποι βγαίνουν έξω από τα σπίτια τους. Εντάξει, και το χειμώνα θα βάλεις το παλτό σου θα βγεις, αλλά το ίδιο είναι αυτή η βόλτα με εκείνη της Άνοιξης, του Μαρτίου για να πας στους Χαιρετισμούς, για να δεις τα μελαχρινά τα μάτια, γι’ αυτό θα πας. Αλλά και για να ακούσεις τον Ύμνο, που είναι πολύ ωραίος, «Το Ρόδον το Αμάραντον» (από κει και το τραγούδι μου Άτυχο Ρόδο Αμάραντο) – ύμνοι όμως που ακολουθούν δρόμους, μακάμια δηλαδή, που είναι οι ίδιοι που ακολουθούν και κάποια ρεμπέτικα! Το φαντάζεσαι; Υπέροχοι ύμνοι όπως «Αι γενεαί πάσαι. Η Τελετή του Επιταφίου ήταν τελετή χαράς, γιατί είναι η μόνη φορά που πας σε μια τέτοια τελετή και βλέπεις τον κόσμο να γελάει και να φοράνε τα καλά τους γιατί αυτός ο οποίος κηδεύεται σε τρεις μέρες θα αναστηθεί, και το ξέρουν αυτό. και φυσικά στο τέλος μιλάει το κομμάτι για τον κλήδονα με τα μυστικά, την ιεροτελεστία του κλήδονα, πως θα παντρευτούν, να δει κι αυτός, τον βάζω σε πρώτο πρόσωπο, προσπαθεί, όμως ο «αυθάδης χρόνος», δεν τον αφήνει, και υπάρχει και  μια σκηνή με τα ξυπόλητα κορίτσια που τα θεωρούσα πάντα πιο αγνά από αυτά που βλέπουμε συνήθως τα …παπουτσωμένα και υποκριτικά.  Αυτό είναι το τραγούδι: Ο χρόνος και πως έχει περάσει από πάνω σου, πώς σε έχει σημαδέψει με κάποιες στιγμές, και γι’ αυτό πάντα γυρίζεις σε αυτές τις στιγμές και τις συγκρίνεις με το τώρα. Γι’ αυτό και «τακτικός λαθρεπιβάτης των πειρατικών συρμών»,
 λέει ο στίχος, των νεανικών στιγμών στην πραγματικότητα και βέβαια συρμών δεν είναι το τραίνο, είναι αυτά που ήταν της μόδας τότε κι ύστερα ο στίχος λέει
«που λεηλατούν τη μνήμη παλαιών περγαμηνών»
είναι η σύγκριση με το παρόν που σου έλεγα. Το άλλο τραγούδι, η «αιώνια κλεψύδρα» είναι πάλι το θέμα του χρόνου, ότι τα πράγματα έχουν αρχή και τέλος, έχει αρχή και τέλος και ο έρωτας και το σεξ, και μοιάζει σαν να ζούμε τον έρωτα σ’ ένα κρεβάτι που αντί για πόδια έχει κλεψύδρες, και όταν βρίσκεις αυτό που θέλεις, αν είσαι τόσο μπαγάσας και το βρεις, ε; τσακ γυρίζει ανάποδα η κλεψύδρα και αρχίζει να τρέχει η άμμος. Και για μας τους άντρες, το έχει ζωγραφίσει κι ένας φίλος μου ζωγράφος στο άλμπουμ, αυτή η άμμος έχει σχήμα γυναίκας. Αυτό είναι ο έρωτας, αυτό είναι το παιχνίδι με το χρόνο. Είναι μια αιώνια κλεψύδρα που γυρίζει. Και θα συνεχίζει να γυρίζει και μετά από εμάς. Δεν προσωποποιώ κάτι.
Μέσα από την αναζήτηση αυτή, που είναι κάθε φορά για μια άλλη γυναίκα, μήπως τελικά συνειδητοποιείς ότι όλες θα μπορούσαν να είναι η "μία" γυναίκα…; Ότι δεν έχει νόημα να αναζητάς την μία και μοναδική;
Μα του το λεει η άλλη, στο τραγούδι: «Τα πλοκάμια της μνήμης». Τι του λέει;
Γιατί αν δεν κατάλαβες μικρέ μου απορημένε
Αυτήν που πάντα αγαπάς δεν ξέρεις πως την λένε

Είναι σαν να του λέει, «γιατί το κάνεις αυτό, βρε παλιομαλάκα: πάντα αγαπάς αυτό που δεν ξέρεις τι είναι»… Ναι, δίκιο έχει, αλλά εγώ ήρθα εδώ για να συνεχίσω, το ταξίδι είναι, κυρά μου, η ουσία… Ε;  Κι εκεί το κλείνεις.
*
Στην πόρτα έχουμε φτάσει πια όταν θυμάμαι άλλη μια ερώτηση που ήθελα να κάνω:
Πείτε μου κάτι τελευταίο… Πιστεύετε κι εσείς ότι υπάρχει, όπως λέει και σ’ ένα τραγούδι ο Γκαϊφύλλιας, μια συνωμοσία των μετρίων στην Ελλάδα; Και είναι θύματά της άνθρωποι ξεχωριστοί όπως εσείς;
Είναι ένας τρόπος να το πεις. Ναι. Υπάρχει αυτό. Έτσι είναι τα πράγματα.
Σας ευχαριστώ κύριε Σαββόπουλε

**
ΔΕΙΤΕ & ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ

https://www.youtube.com/watch?v=HXGHhZdRmPQ

**
https://www.youtube.com/watch?v=eMSqnm6rAIg
**
https://www.youtube.com/watch?v=5PhcCkrq2kY

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Μια καθαρά μουσική συνεντευξη του Πάνου Σαββόπουλου στον Γρηγόρη Παπαδογιάννη
στο μουσικο περιοδικό Όγδοο
http://www.ogdoo.gr/portal/index.php?option=ozo_content&perform=view&id=5750&Itemid=144

*
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ

το βιβλίο "περί της λέξεως ρεμπέτικο το ανάγνωσμα" με άρθρα του Πάνου Σαββόπουλου (εκδόσεις οδός Πανός)

**
ΤΑ ΕΤΕΡΟΚΛΗΤΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ


 

Eye@city

altΕκδηλώσεις για την λογοτεχνία -και όχι μόνο- στην Αθήνα τον Νοέμβριο: Ποιητικές βραδιές - Η Ανθρώπινη κωμωδία στο Cinemarian - Τρία τραγούδια για τη Beat Generation στο Beton7- Βραδιές στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων - Η Χαραμάδα παρουσιάζει το Μικρό Πεζό στις 21 Νοεμβρίου
Περισσότερα...

Αφιερώματα

altΧόρχε Λουίς Μπόρχες: Ο τυφλός συγγραφέας,
αφιέρωμα από την Μαρία Μαργαρίτη
Περισσότερα...

Μουσική

altΟι Rebetien και ο Costinho + guests - βραδιές αυτοσχεδιασμού @ ΚΕΤστο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων - Το φεστιβάλ "Γύρω απ' το πιάνο" συναντά τον Μάνο Χατζιδάκι... 20 χρόνια μετά ! - Η Cat Power στην Αθήνα! - Οι Kronos Quartet στο Gazarte & 3 Όπερες Τσέπης στο ΒΕΤΟΝ7!
Περισσότερα...

Newsletter

Όνομα:

Email:


Διηγήματα

altΚλείνουμε την παρουσίαση των διηγημάτων του διαγωνισμού του 2013, τα διηγήματα του Ονείρου και της Φυγής, με το πρώτο βραβείο, το Barney's Corner, της Γιούλης Αναστασοπούλου. Πλέον από την επόμενη χρονιά θα αρχίσουμε τη δημοσίευση της επιλογής eyelands για το διαγωνισμό του 2014. Από τον διαγωνισμό αυτό θα δημοσιευθούν μόνο τα βραβεία και οι διακρίσεις. Τα υπόλοιπα διηγήματα της Μικρής λίστας θα τα βρείτε μόνο στο βιβλίο ''Η συλλογή του Χρόνου'' που θα κυκλοφορήσει στις 29 Νοεμβρίου από τις εκδόσεις Παράξενες Μέρες.
Περισσότερα...